خوب میشناسمت. و من تورا به یاد می آورم آن زمان که کودکی بیش نبودی و دیدگان غمگسارت نشانِ نارضایتی از حضور در دنیای وانفسا بود.  آری. خوب میشناسمت. بهتر از پدرت و بیشتر از مادرت.  فیلسوفان شاید که تورا با من نشناسند و گواهی علت وجودی تو همان حضور و هستی خویش باشد. ولی آسپیران های شهربانی سر خیابان نصرت الدوله هرگاه که تورا میبنند بدون من محال است که خلاص شوی از گمان باطل و خیال مشکوکشان. آری محال است که از آنسوی بگذری و به عمارت ذکاء الملک برسی و آنگاه با خیال راحت قدم به  قهوه خانه آمیرزاحسن بگذاری.  سالهای سال است که نامت بر صفحه وجودم نقش بسته و اوراق فرسوده ام شرح مختصری از پیشینه ات را به یادگار  دارد.  آری. پدر و مادرت را نیز میشناسم.  به سنه ی بیست و دوم مرداد یک هزار و سیصد و بیست و دو هجری شمسی میبینی چه خوب در یاد دارم که چه روزی چشمت به دیدار زائوی پیر محله شمران افتاد و جسمت از بطن مادرت خارج شد؟ امان ازین روزگار غریب. آمدی و من آمدم. متولد شدی و متولد شدم. وحال پیر شدی و من نیز فرسوده شدم.  در حادثه آتش سوزی پستوی خانه تان که دستت سوخت. گوشه ای از وجود من نیز آتش گرفت. راستی چرا مرا دران تاریکی زیر صندوقچه کهنه ی مادرت پنهان ساخته بودی که شعله های آتش بسوزانند پوستم را. نمیداسنتی که باید مرا بیش ازین محافظت کنی؟ آری حقت بود که استنطاقچی های وزارت داخلی استخوان هایت را کمی نوازش دهند تا فراموش نکنی که جای من در  جیب کت مخملی ات است نه در پستوی خانه تان. و نمیدانم تو بدون من بی معنا میشوی یا من بدون تو بی علت. افسوس و صدافسوس که نه من خواهم ماند و نه تو. صدحیف که پس از تو به پشیزی هم نخواهم ارزید و آنگاه است که مهر بطالت بر پیشانی ام حک کرده و مرا به دیار نیستی میفرستند.  تو را در دل خاک میگذارند و  مرور زمان میگساید اندامت را به نوازش ریگ های سوخته و ریشه های خشکیده درون گور. آری و تو از تو چیزی نخواهد ماند جز نامی که آن مامور اداره ثبت احوال بر اوراق من نوشت. و تو اسیر فرسایش خاک میشوی و و میپوسی. و من نیز اگر خوراک موریانه ها و طعمه حریق دیگری نشوم قطعا زمان نقوش مرا بر صفحه هستی کمرنگ و کمرنگ تر خواهد کرد تا اینکه چیزی زمن به یادگار نماند. آری و آنگاه نه دیگر تو خواهی بود و نه من. هردوی مان در تاریخ بشری گم میشویم و یادمان زهیچ خاطری نمیماند. کسی نخواهد گفت تو بودی و کسی نخواهد گفت من بودم. همانطور که من باطل میشوم به مهر ماموران اداره ثبت احوال. تو نیز باطل میشوی به چنگال  عزارئیل.  میبینی کار دنیا را؟ شرط کرده اند تا مرا باطل نکنند و نسوزانند تورا در گور نمیگذارند. حال درک میکنم زنان هندو را. چه رسم ظالمانه ای رسم ساتی. میگویند بدون تو مرا ارزشی نیست. زندگانی من با تو اجین است و شمار ایام حیاتم به ستاره اقبال تو وابسته